“Peki bu tabutlar neden alışılmışın dışında uçurumlara pozisyonlandırılmış?” “Bu geleneğin ardında hangi derin manalar yatıyor?”
Gelin, bu tabutların hikâyesine bakalım.
Igorot halkı, ölenlerin ne kadar yükseğe gömülürse o kadar âlâ olacağına inanıyor.
Çünkü bu biçimde ölen kişinin, cetlerinin ruhlarına ve cennete daha kolay ulaşabileceği düşünülüyor. Bu sebeple tabutlar, uçurumların en yüksek noktalarına yerleştiriliyor.
Aynı vakitte bu gelenek, meyyit vücutları toprakla temas edip çürümekten korumak ve düşman kabilelerin taarruzlarını saklamak amaçlı da yapılmış. O denli ki bu köydeki yaşlılar, kendi tabutlarını yaşlılık periyotlarında hazırlamaya başlar.
Genellikle etraftaki ağaçlardan oyulan bu tabutlar, kişinin ismine özel olarak tasarlanır.
Hazırlık sürecinde tabutların yanı sıra farklı ayrıntılar da yer alır. Cenaze sırasında meyyitin vücudu meyyit sandalyesine oturtulur, battaniye ve yapraklarla örtülür. Akabinde vücut tütsülenir ve çürüme geciktirilir.
Bu süreçte yakınları, ölüyü ziyaret ederek onlara veda eder. Igorot halkına nazaran beşerler bu dünyadan, dünyaya geldiği durumda ayrılmalıdır. Bu nedenle ölüler, tabuta cenin konumunda yerleştirilir. Bu genelekte, vücudun tabuta sığması için bazen kemiklerin kırılması gerekebilir.
Ayrıca tabutların yerleştirildiği yükseklik, kişinin toplumdaki statüsünü de yansıtır. Özellikle kabile önderleri ve toplumun kıymetli üyeleri, en yüksek yerlere defnedilir. Fakat bu gelenek, şimdilerde yok olma tehlikesiyle karşı karşıyadır ve Sagada köyündeki uçuruma asılı tabutlar, turistler tarafından ziyaret edilir.
İlginizi çekebilir:
