Ağlamak, en insani hislerimizden biri. Üzüldüğümüzde, çok memnun olduğumuzda, heyecanlandığımızda, korktuğumuzda… Pek çok hissimizi ağlayarak söz edebiliyoruz.
Böyle vakitlerde en çok duyduğumuz laflardan biri de “Ağla açılırsın.” Bu kelamın bilime nazaran bir gerçeklik hissesi var mı dersiniz, yoksa halk ortasında uydurulmuş bir şey mi?
Ağlamayı makûs bir şey olarak etiketlendirmememiz gerek.
Evet, her ne kadar ağlamak makus hislerle ortaya çıksa da aslında berbat bir semptom değil. Bedenimiz, birçok şeyde olduğu üzere bizi korumak için bu davranışı sergiliyor.
Hatta bebeklikte çok olması da bize bir şeyler anlatıyor. Bebekler ağladığında gereksinimleri karşılanıyor. Biz de ağladığımızda sosyal etrafımızın ilgisini ve takviyesini alabiliyoruz.
Ağlamanın pek çok yararı var.
Ağladığımızda gerilim hormonlarımız hür kalıyor ve “vücudun doğal ağrı kesicisi” olarak nitelendirilen endorfin hormonu salgılanıyor. Hatta döktüğümüz gözyaşının içinde bile gerilim hormonu ile başka toksinler bulunuyor.
Bunun yanı sıra gözyaşı, stres altındayken ürettiğimiz adrenokortikotropik hormon (ACTH) ile gözyaşımızı salgılayan bezlerdeki nörotransmiter reseptörleri denetim eden hormonlarla yüklü.
Ayrıca manganez (ruh halimizi etkileyen bir mineral ve kaygılı, sonlu olduğumuzda ortaya çıkıyor), düzeyi de ağladığımızda düşüyor.
Vücutta var olan tüm bu kimyasallar, ağlayarak dışarı atılabiliyor. Yani “Ağla, açılırsın.” lafı bilimsel bir desteğe sahip gerçekten de.
Ağlamanın önüne geçmeye çalışmayın.
Özellikle muhafazakâr toplumlarda ne yazık ki “Erkekler ağlamaz.” üzere, ağlamayı zayıflıkla ilişkilendiren bir yargı bulunuyor lakin gördüğünüz üzere bu yargı, bedenimizin kimyasına bile alışılmamış. Ağlamayı bastırmamamız, toksinleri atmamıza müsaade vermemiz gerek. Ağlayın, açılırsınız.
Bunlar da ilginizi çekebilir:
